วันศุกร์ที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2558

ฉากฉับ - Reanimate 26 -

ตอนที่ 26 Cut

ตกดึกคืนนั้น...


บนเตียงเล็กในความมืดที่ไม่มืดสองร่างกำลังนัวเนียกันอย่างรุนแรง ร่างสูงช้อนก้นงอนงามของคุณหมอขึ้นเพื่อรับแรงกระแทกของตน ใบหน้าของคุณหมอแนบลงกับเตียงและเกร็งตัวเพื่อรับแรงความใคร่ของอีกคน


“แฮ่ก..”


“อ๊ะ..อา เบา” เสียงแหบแต่หวานของคุณหมอหน้าหมวยครางกระเส่าออกมา


ย้อนกลับไปเมื่อยี่สิบนาทีที่แล้ว


หลังจากหลับเพราะฤทธิ์ยาได้สักพัก จู่ๆแบคฮยอนก็สะดุ้งตื่นเพราะรู้สึกเย็นและเปียกชื่นที่ช่วงล่าง ก้มมองลงไปก็เห็นเงาตะคุ้มอยู่ระหว่างขาเขา


“หื้อ?” ร่างเล็กพยายามขยับตัวแต่ดูเหมือนช่วงล่างถูกกดกักไว้ทำได้เพียงผงกหัวขึ้นมาดูเท่านั้น


แบคฮยอนเพิ่งตื่นทำให้ยังมึนงงกับเหตุการณ์แต่สักพักก็ต้องตื่นเต็มตัวเพราะความชื้นเย็น


“ชานยอล ทำอะไรน่ะ อ๊า!” มือเล็กพยายามดันหัวออก แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่สนใจชานยอลไล่เลียจนต้นขาด้านในชุ่มเปียกไปด้วยน้ำลายก่อนจะไล่ต้อนมายังความเป็นชายของคุณหมอที่ตอนนี้แข็งขื่นเรียบร้อย


“นี้หยุดนะ!”


ชานยอลใช้นิ้วเกลี่ยน้ำใสที่ปริมให้ทั่วบริเวณ ทำเอาร่างเล็กบิดเร้าอย่างไม่ทันตั้งตัว.. ปลายลิ้นยาวแตะเบาๆเข้าส่วนหัวป้านทำเอาคุณหมอผุดลุกผุดนั่งอย่างรวดเร็ว


“อย่า.. อย่าเลียนะ อ๊า..”


รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองป่วยไข้แต่อย่างว่า อารมณ์ความอยากไม่ได้ป่วยไข้ไปด้วยหนินะ ถึงปากห้ามแต่ใจกับร่างกายนี้ตะเลิดไปไกลแล้ว


ไอ้ห่าไม่รักดี...


แบคฮยอนไม่ได้กลัวว่าการถูกเลียหรือการเปื้อนน้ำลายจะทำให้ติดเชื้อไวรัส เขาถูกชานยอลกัดมันยิ่งกว่าการโดนน้ำลายอีกฝ่ายซะด้วยซ้ำ เพียงแต่ร่างกายเขาเหนื่อยอ่อนล้ามากกว่ามันยังไม่พร้อมกับเรื่องอย่างว่า ถึงแม้ล่าสุดที่มีอะไรกันมันผ่านมาสามวันมาแล้วก็ตาม


แบคฮยอนแหงนหน้าขึ้นยามที่ฟันครูดกับส่วนนั้น ชานยอลไม่ได้กัดแต่ทั้งดูดหนักทั้งเลียกระจายอย่างไม่หยุดจนแทบแตกให้รู้แล้วรู้รอด มือบางพยายามดันหัวอีกคนออกแต่ทว่า..ชานยอลก็เป็นชานยอลอยู่วันยันค่ำ


พอชานยอลได้แตะเรื่องอย่างว่าทีไรสติที่ปกติไม่มีอยู่แล้วกลับยิ่งไม่มีเข้าไปใหญ่ เรียกยังไงก็ไม่ตอบรับนอกจากรอให้สติมันจะกลับมาเอง


ร่างเล็กยกขาพยายามถีบไหล่กว้างไม่หยุด มือก็ยังพยายามดันส่วนหัวออก แต่การเล้าโลมที่หนักหน่วงทำเอาแบคฮยอนอ่อนแรงแทบจะนอนนิ่งๆอยู่แล้ว


สุดท้ายก็ยอมให้เขาทำตามใจ..


“อา จะ..ออกแล้ว”


“...”


“ฮึก..”


คุณหมอร่างเล็กปิดปากกลั้นเสียงครางตัวเองสุดขีด พยายามดันหัวให้ออกจากแก่นกายแต่ยิ่งดันก็ยิ่งดูดเลียหนักเข้าไปใหญ่จนแบคฮยอนกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป ร่างบางกระตุกเบาๆสองที ปล่อยน้ำรักสีขุ่นคาปากอีกฝ่าย


ทั้งๆที่ปล่อยน้ำรักชานยอลยังคงอมส่วนนั้นไม่ยอมคายออกเหมือนรอให้แบคฮยอนปล่อยออกมาให้หมดก่อน จนรู้สึกว่ามันหมดหลอดแล้วถึงยอมคายแก่นกายแต่ไม่ได้คายน้ำรักออกมาด้วย


“แฮ่ก..คายมันออกมาเดี๋ยวนะ ชานยอล” ร่างเล็กเหนื่อยหอบ นิ้วเรียวสวยหงายแตะปลายคางอีกฝ่ายหมายให้คายออกมา


“....” ชานยอลยังคงไม่ใส่ใจกับคำสั่ง ทำแค่เช็ดคราบน้ำลายที่เลอะมุมปากตัวเองก่อนจะยันกายลุกมาคุกเข่า


“นายมันใช่วอกกิ้งจริงๆหรือเปล่าเนี้ย ฮึ”


ร่างเล็กขำในลำคอเบาๆเขามองอีกร่างในความมืด เห็นว่าชานยอลกำลังถอดกางเกงตัวเองออกส่วนตัวแบคฮยอนนั้นไม่มีอะไรปกปิดช่วงล่างอยู่แล้วเหลือแต่เสื้อยืดโง่ๆเท่านั้น


ความหนาวเย็นของอากาศบวกทั้งพิษไข้ทำให้ตัวเขาสั่นและหมดแรงต้านใดๆ



หรืออาจจะไม่ได้ต้านอะไรตั้งแต่แรกแล้วก็ได้..



ชานยอลพลิกกายบางให้คว่ำหน้าลงก่อนจะช้อนก้นงามๆขึ้น ตัวแบคฮยอนเองก็ไม่ได้ขัดหรือขืนร่างกายแม้แต่นิด ทำแต่เกร็งตัวให้ทรงที่ไม่โอนเอนอ่อนปวกเปียก


“แฮ่ก..”


“ไหวไหม..” เสียงทุ้มเอ่ยถามท่ามกลางความมืด


“อือ ทำเถอะ อยากเหมือนกัน” ไร้คำโกหกไม่ต้องอ้อมคอม เขาอยากก็คืออยาก แม้มันจะเจ็บในตอนแทรกเข้ามาตอนแรกก็ตาม แต่ไปๆมาๆความเจ็บจะกลายเป็นความรู้สึกดี


นับวันยิ่งตกลงไปในหลุมที่ขุดฝังตัวเอง ตกไปแบบไม่มีการปีนกลับขึ้นมาด้วย



อย่างว่า อยากก็อยากจริงๆแต่ก็ไม่ลืมป้องกันเหมือนเดิม


“ใส่ถุงยางด้วย มันอยู่ตรงนั้น” ร่างเล็กชี้นิ้วไปที่โต๊ะทำงาน


“...ไม่ใส่ได้ไหม”


“ไม่ใส่ก็ช่วยตัวเองไปละกัน” ไม่ใส่ก็ไม่มีอะไรมาล่อลื่นสิ..เจ็บตายห่าสิครับ ได้แต่คิดต่อประโยคในใจ


“....” ยักไหล่ตอบก่อนจะเดินไปหยิบซองสีเหลืองบนโต๊ะ ฉีกแล้วหยิบสิ่งที่บรรจุออกมาสวมลงกับแก่นกายของตัวเองแล้วกลับสู่สนามรบอีกครั้ง


มันเป็นกลิ่นกล้วยที่ชานยอลแอบไปหยิบมาจากห้างข้างล่าง ความอยากรู้อยากลองทำให้เขาเลือกมาหลายแบบหลายอย่าง แต่ใช่ว่าจะได้ใช้บ่อยเสียหน่อย..หยิบมาก่อนค่อยว่ากัน



ชานยอลก้มเลียปากทางพร้อมกับนิ้วกลางยาวสอดแทรกช่องทางก่อนเพราะไม่อยากให้แบคฮยอนเจ็บ นิ้วที่ชุ่มน้ำลายชักเข้าชักออกให้กายบางปรับสภาพ ตามด้วยนิ้วชี้เริ่มบดเบียดแทรกเข้าเพิ่มไปในรูอีกหนึ่ง หลังบางที่เต็มไปด้วยรอยกัดโค้งว้าวสวยงามเชิญชวนให้ลูบไล้ ชานยอลละหน้ามองภาพที่แสนยั่วยวนก็เริ่มยัดนิ้วที่สามอย่างเร่งรีบ ยิ่งก้นงามแอ่นเปิดรับก็ยิ่งอยากทำ


ชักนิ้วออกก็กระแทกส่วนนั้นลงช่องทางอีกฝ่ายทันที แบคฮยอนนิ่วหน้าด้วยความจุก


“โอ้ย! อะ”


“กรรรซ์” ชานยอลก็ยังเป็นชานยอล ชอบครางและทำรุนแรงอย่างวอกกิ้ง


“อ๊ะ..อา เบาหน่อย”


ร่างสูงกระแทกแรงตามความอยาก มันแรงจนแบคฮยอนรู้สึกจุกมวนในท้อง แต่ก็แอ่นก้นให้เขากระแทกอยู่อย่างนั้นโดยไม่ขัดขืน


ชานยอลไล่เลียทั่วแผ่นหลังเล็กที่เต็มไปด้วยแผลกัด มันยังไม่หายและไม่ได้ดีขึ้นแม้แต่นิด เขามองก็เกิดความรู้สึกหลากหลาย ทั้งเสียใจทั้งดีใจทั้งหวงแหนทั้งเป็นห่วง


“โอ้ย!” สุดท้ายก็กัดเบาๆซ้ำลงไปทำเป็นแผลใหม่อีก “เจ็บนะชานยอล เลิกกัดสักที!”


“ฮึ..” ปากกัดสะโพกซอยรัว ตอนนี้ไม่มีอะไรหยุดชานยอลได้


“ฮึก.. อะ อ๊า จะเสร็จแล้ว ช้าลงหน่อย อ๊ะ..” ยิ่งได้ยินสัญญาณจากอีกฝ่ายก็ยิ่งกระแทกตัวไปเต็มที่


กระแทกแรงจนใบหน้าคุณหมอถูไถพื้นเตียงจนผ้าเป็นคลื่น มือบางจิกเกร็งลงเนื้อผ้าห่มกลั้นไว้สุดใจ สุดท้ายก็ปลดปล่อยน้ำรักออกมา


เกร็งตัวเพราะปลดปล่อยความใคร่ทำให้ช่องทางหลังบีบรัดแก่นกายอีกคนอย่างไม่ได้ตั้งใจ


“กรรรรซ์ อาาาา” ความรัดแน่นทำให้ชานยอลเสียวหนัก สุดท้ายก็กระแทกไปทีแล้วปล่อยน้ำรักออกมา


เขาถอดแก่นกายที่หมดแรงอยากออกมา ก่อนจะโยนถุงยางที่เต็มไปด้วยน้ำรักทิ้งถุงดำ


ร่างเล็กตอนนี้ที่นอนคว่ำหมดแรงเป็นที่เรียบร้อย



ชานยอลก้มหอมแก้มนิ่มที่ซีดเพราะพิษไข้ คุณหมอก็ทำเสียงงอแงใส่จนชานยอลขำ เช็ดเหงื่อเช็ดคราบน้ำรักออกจากเตียงจากตัวจนสะอาดดี สวมเสื้อผ้าตัวใหม่ให้แบคฮยอน จัดท่านอนเพื่อไม่ให้มนุษย์เมื่อยตัวก่อนจะจัดการกับตัวเองแล้วลงไปนอนกกกอดให้ความอุ่นแก่กัน



กลับไปอ่านต่อ

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น