“มานี้เดี๋ยวจะสอนให้..”
แบคฮยอนเม้มปากกวักมือเรียกแต่สายตามองพื้นเตียง เขารู้สึกกระดากปากเหลือเกิน พูดออกมาได้ไง.. ชานยอลฉีกยิ้มเบาๆเมื่อเห็นว่าแบคฮยอนจะช่วย ร่างสูงคลานเข้าไปหาอย่างเชื่อฟังพร้อมกับนั่งคุกเข่าเรียบร้อยตรงหน้ามนุษย์
“แต่ก่อนที่กูจะสอน มึงต้องห้ามทำอะไรนอกเหนือจากสิ่งที่กูบอกนะเว้ย!” ร่างเล็กแว้ดใส่
“โอเค ต้องทำไงบ้างบอกมาเลย”
“มึงก็อย่ารีบร้อนดิ ของแบบนี้ต้องไปช้าๆถึงจะได้อารมณ์”
“หื้อ???” ชานยอลไม่เข้าใจเสียเท่าไร
“เออ ช่างเถอะทำตามที่บอกก็พอ”
แบคฮยอนถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งใหญ่ๆ นี้กูต้องมาเป็นครูสอนปลดปล่อย...บ้าบอห่าเหวอะไรนี้จริงๆใช่ไหม นี้กูต้องช่วยไอ้โย่งนี้จริงๆใช่ไหม เขาเงยหน้ามองชานยอลก็พบว่าไอ้โย่งนี้ฉีกยิ้มอย่างกับเด็กไม่เต็มบาท..จ้องหน้าเขาอย่างกับหน้าเขามีหนังสือโป๊ติดอยู่ นี้มึงตื่นเต้นอะไรขนาดนั้นวะ.. แต่กูเขินนะ กูเขินเข้าใจไหม!!!
ไม่น่าเลยกู ไม่น่าใจอ่อนเลยกู ฮืออ นี้กูพลาดหรือเปล่าเนี้ย!
ด้วยความที่ยังเห็นแบคฮยอนยังไม่ทำอะไร ชานยอลเลยก้มหน้าเข้าไปใกล้
“พร้อมแล้วนะ” แบคฮยอนขยับถอยออกมาเล็กน้อย
เออกูรู้ ไม่ต้องมากดดันกูครับ..
“....” แบคฮยอนเบ้ปากคว่ำให้แก่ความระริกระรี้ของชานยอล
“จะเริ่มยัง” นี้ถ้ามึงมีหางนะ กูคงเห็นหางมึงส่ายไปส่ายมาแล้วแน่ๆ
“เออๆใจเย็นๆได้ปะ รีบไปไหนเนี้ย”
“ก็มันอึดอัดอะ..”
“พูดมากชิบ..” ร่างเล็กสบถด่าเบาๆ
“หื้อ?”
“เอาหละ.. ก่อนอื่นนายต้องปลดกางเกงแล้วถกมันลงนิดหน่อยก่อน”
“ทำไมต้องถอดกางเกง”
“นี้! จะให้กูช่วยมึงต้องห้ามถาม! ทำตามที่บอกก็พอ!!” แบคฮยอนแว้ดใส่อีกรอบ
“...” ชานยอลยักไหล่ก่อนจะลุกขึ้นพร้อมกับถอดกางเกงออก แต่พอแบคฮยอนเห็นชานยอลทำท่าจะถอดก็รีบโบกมือห้ามขึ้นมาทันที
“เดี๋ยวๆ มึงจะถอดกางเกงออกทำไม”
“ก็แบคบอกให้ถอดไม่ใช่เหรอ”
“กูบอกแค่ให้ปลดแล้วถกไม่ใช่ให้ถอดไอ้เง่า” มือบางก็ปัดป่ายหมอนข้างๆตกพื้น
ในระหว่างที่แบคฮยอนกำลังก้มลงไปเก็บหมอนนั้น ชานยอลก็ถอดกางเกงออกแล้วโยนมันลงพื้นตรงหน้าแบคฮยอนอย่างไม่แคร์สื่อใดๆ แบคฮยอนที่ก้มอยู่นั้นเห็นอะไรก็ไม่รู้ตกแหมะตรงหน้าก็มองพอมองออกว่าเป็นอะไรก็ถึงกับชะงัก เขาลุกมาจะอ้าปากด่าแต่ก็ต้องปากค้างกลางอากาศ
“จะถะ...”
ร่างสูงในท่านั่งคุกเข่าแถมยังไม่มีอะไรปกปิดแม้แต่ส่วนบน ประเด็นมันอยู่ที่...น้องชายมึงงะชี้หน้ากูอยู่
นี้ความอยากของมึงไม่มีการจางหายไปจากโลกอีกหรือไง!!!
ฟัคยูววววววววว
“พร้อมแล้วนะ แบคฮยอน!”
เออไม่ต้องบอกกูก็เห็นเต็มสองตาว่ามึงพร้อมขนาดไหน!
ถึงจะดึกแค่ไหน แต่แสงพระจันทร์เป็นใจก็ยังสาดส่องความสว่างให้เขาเห็นร่างตรงหน้าอยู่ดี
ฉ่า....
เสียงหน้าของแบคฮยอนกำลังสุกไหม้..
“จะ จับตรงนั้น แล้วก็รูดขึ้นรูดลง นั้นแหละ ทำเลยทำ” แบคฮยอนเบนหน้าไปทางอื่นก่อนจะชี้นิ้วสั่งรัวๆ
“จับไหน”
ทีนี้ทำไมมึงโง่ไม่รู้ฟร่ะ!!
“ตรงไหนแข็งก็จับตรงนั้นแหละ”
“ตรงไหนอะ”
“ไอ้เง่าเอ้ย!” สบถออกมาอย่างเหลืออด
มือบางเอื้อมไปจับมือหนา เขาค่อยๆขยับไปกอบกุมตรงส่วนนั้นของชานยอล ม๊าครับแบคฮยอนอยากร้องไห้ออกมาเป็นสายเลือดก็วันนี้แหละครับม๊า ฮือออออ
ร่างสูงสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อจับโดนส่วนนั้น พอเห็นว่าชานยอลกอบกุมส่วนนั้นก็รีบปล่อยมือตัวเองออกมาทันที
“อือ แล้วก็รูดขึ้นรูดลง ช้าๆก่อนแล้วค่อยเร่งจังหวะนะ” ชานยอลพยักหน้าแล้วก็ค่อยๆทำตามคำสั่ง
“....”
“ทำไปเรื่อยๆจนกว่านายจะพอใจนะ” ชานยอลพยักหน้ารับคำเช่นเดิม
เขาจับแท่งชายที่แข็งขื่อค่อยๆรูดขึ้นรูดลงอย่างช้าๆ จนน้ำใสๆปริ่มออกมาตรงส่วนหัว ชานยอลค่อยๆเร่งจังหวะเร็วขึ้นตามความอยาก
“กรรซ์..” เสียงทุ้มครางออกมาอย่างพอใจ อะไรก็ไม่รู้ดลใจให้ทำไปมองแบคฮยอนที่นั่งก้มหน้าอยู่ข้างหน้าตนไป
พอแบคฮยอนได้ยินเสียงคราง ร่างกายเขาก็อยู่ไม่สุข เขาเงยหน้ามาก็สบกับดวงตาขุ่นขาวที่ฉ่ำน้ำ ร่างเล็กเม้มปากก่อนจะลุกหนีออกจากบ้านไป เขาคงไม่ต้องช่วยอะไรแล้ว
หมับ!!
“จะไปไหน”
“เอ่อ..”
“จะไปไหน” ชานยอลใช้มือข้างหนึ่งดึงแขนแบคฮยอนไว้ ส่วนอีกข้างก็ยังทำหน้าที่ช่วยตัวเองต่อไป
“หมดหน้าที่กูแล้ว..ปล่อย”
“อ๊า...อยู่ ด้วยกัน อะ ก่อนสิ” ชานยอลเสียงสั่น “นะ แบคฮยอน”
แบคฮยอนก้มหน้าเม้มปาก เขาแพ้เสียงแบบนี้ เขาแพ้ชานยอล.. ร่างบางพยักหน้าอย่างยอมแพ้ในที่สุด
“แต่ปล่อยมือก่อนสิวะ แล้วค่อยทำกูจะนั่งอยู่ตรงนี้แหละ” ชานยอลปล่อยมืออย่างว่าง่าย แล้วกลับไปทำหน้าที่ตัวเองต่อ
“กรรรรรรซ์ อา”
“....”
“อา แบคฮยอน”
“....”
“แบค แบค...”
“.....”
“อ๊ะ แบค อืมมมม”
โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
กูทนไม่ไหวแล้ว
โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
ฟัคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคค
ตอนนี้หลังจากที่ได้เริ่มทำแล้วชานยอลรู้สึกเหมือนตัวเคยผ่านอะไรแบบนี้มาก่อนในอดีต แถมยังเก่งเสียด้วย มือหนากอบกุมความเป็นชายของตัวเองรูดตามความต้องการอย่างไม่มีหยุดอย่างชำนาญ เขารู้สึกต้องการมากกว่านี้ด้วยซ้ำเหมือนกับที่ทำอยู่นั้นมันไม่เพียงพอต่อความอยาก
"อือ"
นั้นไม่ใช่เสียงของชานยอล ร่างสูงขมวดคิ้วอย่างสงสัยแต่ก็ยังไม่หยุดการกระทำ
พอเงยหน้ามาดูแบคฮยอนก็เกิดอาการสงสัยแต่ไม่นานนักความสงสัยก็กระจ่างกลายมาฉีกยิ้ม เมื่อเห็นมนุษย์นั่งหันหลังให้พร้อมกับกำลังทำแบบที่เขาทำอยู่..
หลังเล็กๆกำลังขยับเบาๆเหมือนกลัวว่าเขาจะรู้ แบคฮยอนเชิดหน้าเล็กน้อยเมื่อความเสียวเข้าเล่นงาน
ภาพที่เห็นทำให้ชานยอลขาดสติ ถูกสันดานเถื่อนดิบในอดีตเข้าครอบงำเป็นที่เรียบร้อย
ชานยอลหยุดการกระทำทันทีนั่งมองหลังเล็กๆที่ขยับไหว แค่เห็นหลังแบคฮยอนเขาก็แทบคุมความอยากไม่อยู่
เขาต้องการมากกว่านี้...
ขยับไปซ้อนหลังเล็กแล้วนั่งซ้อนหลังมนุษย์ตรงนั้นแหละ แบคฮยอนที่ไม่รู้เรื่องเพราะถูกความเสียวเล่นงานอยู่ กว่าจะรู้ตัวก็ตอนที่ถูกชานยอลโอบกอดลูบไล้หน้าท้องเขานั้นแหละทำให้สติเขากระจ่างทันที
"ทำบ้าอะไร! ถอยออกไปเลยนะเว้ย!!" มนุษย์ตัวน้อยดีดดิ้นตัวเอง ทั้งศอกทั้งปัดมือที่มันลวนลาม
"นิ่งๆสิแบคฮยอน"
"ถอยไปนะ ทะ..อ๊ะ"
ชานยอลไม่ฟังเสียงของมนุษย์ในอ้อมกอด เขาสะกิดยอดอกที่ชูตั้งเชิญชวนให้แตะต้อง
"ยะ อย่า ตรงนั้น อื้ออ" ชานยอลใช้ปลายนิ้วเขี่ยเล่นเบาๆ ร่างของแบคฮยอนสะดุ้งและขดตัวหลบทุกครั้งที่เขาสะกิด
"หยุดนะ ชะ ชานยอล" ร่างเล็กพยายามจับมืออีกฝ่ายให้หยุดแต่ก็สู้แรงไม่ไหว
ชานยอลมีแรงมากกว่าที่เขาคิดเสียอีก
ยิ่งได้ยินเสียงหวานครางออกมา ชานยอลก็ยิ่งอยากมากขึ้น สัญชาตญาณสัตว์ป่าเข้าสิง เขาไม่สามารถหยุดตัวเองได้อีกต่อ มือไม้ละเลงทั่วร่างบาง จนแบคฮยอนครางกระเส่า
มือหนาข้างหนึ่งทิ้งไว้หยอกเล่นกับยอดอกส่วนอีกข้างค่อยๆลูบไล้จากยอดอกมาที่หน้าท้อง เขาบีบนวดคลึงเบาๆก่อนจะพยายามดึงกางเกงของแบคฮยอนออก
"อย่าดึงนะ!" แบคฮยอนพยายามจับมือชานยอลให้หยุดอีกข้างก็ดึงกางเกงไว้ ชานยอลก้มลงสูดกลิ่นหอมจากต้นคอขาวๆ
"อย่านะ..อือออ" ทำให้แบคฮยอนเบี่ยงคอหลบหนี ชานยอลใช้ช่วงเวลาที่แบคฮยอนเผลอตัวผลักแบคฮยอนให้ล้มคว่ำไปนอนราบกับเตียงก่อนจะกระตุกกางเกงออกแล้วโยนทิ้งอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้ร่างน้อยๆของมนุษย์ส่วนล่างมีเพียงบ๊อกเซอร์ลายขวางปกปิดอยู่ มือบางพยายามคว้าผ้าห่มมาพันปิด แต่ชานยอลก็ยังดึงแล้วเหวี่ยงทิ้งไปอยู่ดี ร่างเล็กคลานหนีจนติดกำแพง ตาหมวยๆเหลือบไปเห็นมีดพกก็คว้าหมับ
"ถะ ถอยไปนะเว้ย" แบคฮยอนชูมีดชี้หน้า
"มะ มึงเข้ามาใกล้กูมากไปกว่านี้ กะ.. กูแทงสมองมึงไหลแน่!!"
ชานยอลฉีกยิ้มออกมา แม้จะดึกแล้วแต่แบคฮยอนก็ยังเห็นรอยยิ้มที่น่ากลัวจากใบหน้าที่ทำให้เขาใจเต้น เขากลัวชานยอลตอนนี้...มันไม่ใช่ชานยอลไอ้โย่งโง่เง่าที่เขารู้จักเลย
ร่างสูงไม่มีท่าทีเกรงกลัวมีดในมือแบคฮยอนแต่อย่างใด มิหนำซ้ำยังขยับตัวเข้ามาใกล้อย่างไม่แคร์ของแหลมคม
"ไอ้โง่ กู พะ พูดจริงนะ!!"
"...."
เมื่อชานยอลใกล้เข้ามา แบคฮยอนจึงเลงไปที่แก้มซีดทันที
ปึก!
ร่างสูงชะงักเมื่อรู้สึกเจ็บแปลบที่แก้ม มือหนาแตะเข้าที่แก้มตัวเองก่อนจะพบว่ามีน้ำเลือดไหลออกมา บาดแผลเป็นรอยขีดขวางเป็นทางเกือบหูบ่งบอกว่าเจ้าตัวนั้นทำจริงไม่ได้พูดเล่นแต่อย่างใด
"หึ..ใจกล้าดีหนิแบคฮยอน"
"กูจะทำมากกว่านี้แน่!"
ชานยอลเลื่อนตัวยืนหน้าเข้าไปใกล้ แบคฮยอนก็ตวัดมีดลงที่แก้มข้างเดิมอีกครั้ง แต่คราวนี้ชานยอลไม่มีท่าทางจะหยุด ใบหน้าคมเลื่อนเข้าไปใกล้จนหยุดอยู่ที่ข้างหูจนแบคฮยอนหลับตาเบือนหน้าหนี เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาข้างๆหูว่า..
"ใจเย็นๆนะแบคฮยอน ไม่ต้องกลัวครับ" ปิดท้ายด้วยการใช้ปลายจมูกเขี่ยที่แก้มนิ่มของมนุษย์
เพียงแค่นี้หมาดื้อแสนพยศก็สิโรราบทันที แบคฮยอนลดมือที่มีดพกลงอย่างว่าง่าย ชานยอลดึงมีดออกมาก่อนจะวางมันลงหัวเตียงทีเดิม
ร่างสูงขยับกายมาคร่อมร่างมนุษย์ไว้
"ไม่เป็นไรนะ แค่จะช่วย" นิ้วชี้เรียวยาวดันคางคุณหมอให้เชิดหน้ามองเขา
"..."
แน่นอนว่าหลังจากที่ได้อาศัยอยู่ที่นี้มานานหลายเดือนมันมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย รวมทั้งความรู้สึก.. แบคฮยอนรู้ใจตัวเองดี เขากล้ายอมรับตรงๆว่าเขานั้นได้หลงรักวอกกิ้งหน้าโง่นามปาร์คชานยอล รู้ทั้งรู้ว่าเป็นรักที่ไม่มีทางเป็นไปได้
แต่มันก็เป็นไปแล้ว....
หึ มนุษย์กับวอกกิ้งอย่างงั้นเหรอ...? น่าขำสิ้นดี ทำไมต้องไปรักไอ้บ้านั้น ทั้งๆที่ไอ้โย่งมันยังไม่รู้จักกับความรักเลยด้วยซ้ำ เจ็บปวดเปล่าๆ...
ชานยอลจับขาเล็กให้พาดเอวสอบ
"ทำเหมือนรู้.." แบคฮยอนเบ้ปากใส่
"ความจำมันบอกให้ทำ"
"เหอะ"
บ๊อกเซอร์ตัวน้อยที่ปกปิดส่วนล่างค่อยๆถูกดึงออกอย่างช้าๆ แต่ไม่ได้หลุดออกจากตัว ร่างเล็กสั่นเล็กน้อย ทั้งอายทั้งหนาว ใช่ว่าจะไม่รู้ว่าต้องเจออะไรบ้างแต่เขาคิดว่าแค่ต่างคนต่างช่วยกันก็แค่นั้น
มือหนาเลิกเสื้อบางๆของแบคฮยอนขึ้นจนเห็นติ่งไตสีหวาน
ชานยอลก้มลงไปสูดดมความหอมหวานต้นคอระหงส์ โดยที่อีกคนก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ช่วยเอียงองศาคอให้ถนัดขึ้น
"อื้ออ ยะ.. อย่ากัดนะ"
ชานยอลใช้ปลายจมูกถูเนื้อคอเรื่อยๆสูดดมกลิ่นหอมหวานเฉพาะตัวของคุณหมอจนพอใจ มือหนาลูบไล้ตามเนื้อตัวลงไปเรื่อยจนหยุดตรงส่วนอ่อนไหวของคุณหมอ ร่างเล็กสะดุ้งเมื่อถูกจู่โจม
“อ๊ะ...”
มีหรือที่แบคฮยอนจะยอมอยู่เฉยๆให้ชานยอลทำฝ่ายเดียว คุณหมอเอื้อมมือไปแตะต้องแก่นกายของอีกคนและเริ่มรูดเบาๆ
“กรรซซ์” เสียงทุ้มครางอย่างพอใจ
ชานยอลนั่งลงกับเตียงแล้วดึงแบคฮยอนให้ลุกมานั่งตาม
“ขยับมาใกล้ๆหน่อย” เสียงทุ้มเอ่ยขอ
คุณหมอร่างเล็กก็ขยับเข้ามาใกล้โดยที่ชานยอลช้อนก้นคุณหมอให้ขยับมาใกล้จนตัวแทบจะติดกัน แบคฮยอนเกือบนั่งเกยอยู่บนตัวชานยอลอยู่แล้ว
ทั้งคู่เริ่มช่วยเหลือกันและกันอีกครั้งโดยที่ต่างคนต่างทำให้กัน แบคฮยอนอายเกินกว่าจะมองหน้าอีกฝ่ายจึงก้มหน้าซุกกับไหล่กว้าง เขาก้มหน้าก้มตาทำให้จะได้เสร็จๆจากตรงนี้เสียที มันน่าอายเหลือเกิน.. ชานยอลฉีกยิ้มเมื่อแบคฮยอนครางเสียงหวานเบาๆ มือหนารูดรั้งด้วยจังหวะเร็วเกินที่คุณหมอจะอั้นไว้
“ชะ ช้า .. อ๊ะ จะไม่ไหวแล้ว..”
แน่นอนว่าชานยอลยิ่งเร่งความเร็วจนแบคฮยอนเกร็งตัวและปลดปล่อยน้ำรักออกมาก่อนอีกฝ่าย เลอะฝ่ามือของชานยอลเต็มไปหมด
“แฮ่ก แฮ่ก”
หลังจากปลดปล่อยมาหมดคุณหมอร่างเล็กก็คว้าทิชชู่หัวเตียงมาเช็ดคราบน้ำรักให้ เขาดึงบ้อกเซอร์ให้กลับเข้าตำแหน่งก่อนจะทิ้งตัวลงไปนอนหอบด้วยความเหนื่อย นอนก่ายหน้าผากด้วยความอาย อายแมร่งไปหมดแล้วเนี้ยตอนนี้ ที่สำคัญที่สุดคือ..
แบคฮยอนเสร็จก่อนชานยอล..
อายจนอยากจะมุดหัวลงดินแล้วไปโผล่โลกใหม่ให้รู้แล้วรู้รอด
“..ไม่ไหวแล้ว ที่เหลือก็ช่วยตัวเองไปนะ” บอกปัดก่อนจะคว้าผ้าห่มมาคลุมกายด้วยความเขินอาย.. แหง๋แหละ เป็นคนช่วยแต่ดันไปก่อนเขาอีก
ทีเรื่องอย่างว่ากลับเก่งกาจไม่ต้องสอนงาน นี้แสดงว่าต้องมึงเป็นมนุษย์สันดานมึงคงเถื่อนดิบน่าดู...ใช่ไหม
"แต่ฉันยังไม่หายอึดอัดเลยนะ แบคฮยอน"
"เรื่องของมึงแล้วนั้นอะ กูไม่ต้องสอนมึงก็ทำเป็นแล้วหนิ" แถมยังเก่งอีกด้วย.... ดุ้ยเถอะ! "ตอนเป็นมนุษย์มึงคงชำนาญเรื่องบนเตียงน่าดู.."
"หึ"
ร่างสูงยักไหล่ใส่ เขายอมรับว่าที่ทำออกมาทั้งหมดเป็นผลจากการกระทำในช่วงที่เป็นมนุษย์นั้นแหละ ไม่งั้นเขาจะไหลลื่นได้ไง
ตอนแรกก็ยังไม่ประสีประสา แต่พอภาพต่างๆตีรวนขึ้นมาเท่านั้นแหละ มือไม้ก็เป็นไปตามธรรมชาติเองโดยไม่ต้องสอน
เรียกง่ายๆว่าจากขาวเป็นดำ จากหน้ามือเป็นหลังมือทันที
แบคฮยอนเอาผ้าห่มปิดหูทันทีที่ได้ยินเสียงหัวเราะและมันไม่จบแค่เสียงหัวเราะด้วยมันยังมีเสียงพึมพำแถมมาให้อีกชุด
จากนั้นไม่นานเสียงบ่นก็เงียบไป ด้วยความสงสัยคุณหมอหน้าหมวยเลิกผ้าห่มออกก็พบว่าชานยอลนั่งหันหลังให้กำลังจัดการกับตัวเองอยู่
"....."
"กรรรซ์ อาา แบค..." เสียงคุ้มครางเบา หูคุณหมอก็ทำหน้าที่ได้ดีเหลือเกิน เขาได้ยินมันชัดเจนเต็มสองรูหู
ทำไมต้องมาครางชื่อกูด้วยวะ!! ไอ้เง่าเอ้ย!!
สักพักเสียงครางก็เงียบไปคงจะเสร็จแล้ว แน่นอนว่าเขาเหนื่อยจริงแต่ใช่ว่าจะหลับ.. แล้วจะหลับลงได้ไงในเมื่อมึงช่วยตัวเองข้างๆเท่านั้นไม่พอยังครางชื่อกูออกมาอีก กูหลับได้กูก็เทพละ ห่า
ความอึดอัดทำให้แบคฮยอนอยากจะออกจากบ้านสุดๆ
เห็นแค่หลังกว้างๆอีกคนนิ่งไป แบคฮยอนเลยถือโอกาสลุกขึ้นไปนอกบ้าน
หมับ!!
"จะไปไหน"
"ไปไหนมันก็เรื่องของกู ปล่อยก่อน" เขาไม่อยากเสียเวลาเสวนาด้วย ตอนนี้แบคฮยอนรู้สึกมองหน้าชานยอลไม่ติด เขาอายเขาเขิน อยากจะออกจากจุดนี้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน
ชานยอลไม่พูดเซ้าซี้ต่อแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือออก แบคฮยอนก็ได้แต่บิดมือให้หลุดแต่ทำยังไงก็ไม่หลุดและยังรู้สึกได้ว่ายิ่งบิดออกชานยอลก็ยิ้งกำข้อมือเขาแน่นเข้าไปใหญ่
จะทำให้กูอัดอึดตายตรงนี้จริงๆใช่ไหม!!
บิดไปบิดมาก็ถูกกระตุกลงไปหน้าคว่ำใส่เตียง..
"โอ้ย!! อะ.. ไอ้"
ยังไม่ทันจะด่า ชานยอลก็โดดขึ้นมาคร่อมร่างเขาเรียบร้อย แบคฮยอนรู้สึกขอบคุณที่ตอนนี้มันดึกแล้ว แต่ก็ยังเห็นรางๆ ชานยอลที่ไร้เสื้อผ้าปกปิดกำลังจ้องหน้าเขม่ง
ตึกตัก...
ตอนนี้ทุกอย่างหยุดนิ่งคล้ายกับเวลาหยุดเดิน แบคฮยอนไม่กล้าขยับตัวแม้แต่จะหายใจ
"...."
"แบคฮยอน"
"...." คุณหมอหน้าหมวยไม่แม้แต่จะคิดตอบออกไป
"มากกว่านี้.." ชานยอลโน้มตัวลงมาใกล้กกหูอีกครั้ง "ต้องการมากกว่านี้ แค่นี้มันไม่พอ.." เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาแค่นี้ก็ทำให้คุณหมอหยุดลมหายใจ
"หยุดคิดเลยนะ ชานยอล" ร่างเล็กทำใจกล้าสู้ออกไป แต่น้ำเสียงแผ่วเบา
"ทำไมละ ทำไม่ได้เหรอ"
นี้มึงขอกูหน้าด้านๆเลยเนอะ..ห่า
"..."
การที่จะทำเรื่องอย่างว่าในตอนนี้เป็นอะไรที่ธรรมดามาก แต่มันจะไม่ธรรมดาตรงที่ชานยอลนั้นเป็นผู้ติดเชื้อโรคระบาดน่ะสิ.. ถ้าเขามีอะไรด้วยจะเกิดอะไรขึ้นแบคฮยอนแทบไม่อยากคิด
"ออกไป" ยอมรับนิดๆว่าเขาอยากมีอะไรกับคนที่รัก แต่ติดตรงที่คนที่เขารักนั้นไม่ใช่มนุษย์...หรือใช่วะ??
"ทำไม"
"ฟังกูนะ มึงแค่อยากและมึงสามารถปลดปล่อยด้วยการช่วยตัวเอง" ร่างเล็กถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งก่อนจะพูดต่อ "มึงไม่จำเป็นต้องมีอะไรกับกูก็ได้"
"...."
"ถ้างั้นกูจะช่วยมึงอีกครั้งก็ได้"
"ไม่ใช่แค่อยาก" เสียงทุ้มเอ่ยสวนออกมาเหมือนไม่ได้ฟังอีกคนพูด "เพราะเป็นนาย...แบคฮยอน"
"...."
"เพราะเป็นนาย ฉันถึงอยากทำด้วย"
ร่างเล็กหน้าชาว้าบทันที เขาเหมือนโดนค้อนทุบรัวๆตามตัวจนชาไม่กล้าขยับตัวแม้แต่นิด
ชานยอลก้มลงสูดกลิ่นหอมจากข้างหู ไล่ลงมาที่ซอกคอขาว
"อื้ออ อย่ากัดเชียวนะ.."
แน่นอนว่าแบคฮยอนมีเซรุ่มป้องกันในตัว แต่เขาก็ไม่แน่ใจว่าเซรุ่มนั้นจะได้ผลหรือเปล่า ถ้ามันได้ผลจริงแต่อาจจะมีผลข้างเคียงอะไรก็เป็นได้ ดังนั้นแบคฮยอนไม่อยากเสี่ยงอะไรในตอนนี้
ชานยอลยอมรับว่ายิ่งสถานการณ์แบบนี้ทำไมกลิ่นหอมของคุณหมอช่างหอมหวานเสียงเหลือเกิน มันยั่วยวนใจให้เขาลิ้มลองรสชาติเนื้อมนุษย์คนนี้ซะจริง ดังนั้นถ้าหากชานยอลกัดก็จะโทษชานยอลไม่ได้ ต้องโทษเจ้าตัวเท่านั้น
ชานยอลลูบไล้เนื้อตัวนุ่มนิ้มของมนุษย์ มือสากๆลากไปตามหน้าท้องจนแบคฮยอนต้องเกร็งท้องด้วยความอาย
เมื่อเห็นมนุษย์ตัวน้อยหลับตาปี๋เกร็งไปทั้งตัวเขาก็ก้มหน้าลงไปสูดดมความหอมเนื้อท้องขาวๆ ชานยอลหน้ามืดตามัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาอยากกัดเนื้อหอมๆของแบคฮยอนมาก ไม่ใช่เพราะหิวหรืออะไรแต่เพราะความอยาก...อยากแบบวอกกิ้งต้องการ เขาก็อธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้
เมื่อคนอยู่ข้างบนไล่สูดความหอมลงต่ำมาเรื่อยๆ จนคนข้างล่างบิดตัวด้วยความเสี่ยว เนื้อของแบคฮยอนฉุนหอมยิ่งกว่าอะไรทั้งสิ้นในตอนนี้
"อึก!!"
เมื่อมาถึงท้องน้อย แบคฮยอนก็บิดหนักกว่าเดิม เริ่มออกแรงถีบและหนีบขาไม่ให้ชานยอลลงไปต่ำกว่านี้
ยังไงซะความเป็นไปได้ของทั้งคู่ก็แทบไม่มี แบคฮยอนพยายามดันตัวชานยอลออกแม้จะไม่ค่อยมีแรงก็ตาม
"อย่าดันสิ.." เมื่อมนุษย์ยังไม่หยุดผลักหยุดดันหัวเขาแบบนี้ เขาจะทำได้ยังไงกันละ.. ด้วยความหงุดหงิดชานยอลจึงหยุดการกระทำทุกอย่างแล้วจ้องหน้าคุณหมอตรงๆ
"กะ..ก็ มันจะดีเหรอที่จะทำ" แน่นอนว่าคุณหมอไม่กล้าสบตาอีกคน พูดไปตาก็มองที่อื่นไป
"ทำไม.."
"นายกับฉัน เรา...ต่างกันหนิ เราไม่เหมือนกันนายก็รู้"
"ต่างกันยังไง!" เพราะแบคฮยอนพูดแบบนี้ทำให้ชานยอลรู้สึกไม่พอใจเป็นครั้งแรก เขาไม่เคยรู้สึกเดือดอะไรแบบนี้มาก่อน ทำให้เสียงทุ้มตวาดจนแบคฮยอนสะดุ้ง
"ชะ ชาน-"
"เราต่างกันยังไงเหรอแบคฮยอน" มือหนาคว้ามือบางมาทาบหัวใจตัวเองที่เต้นถี่รัวอย่างบ้าคลั่ง "หัวใจมันเต้นแบบนี้เฉพาะกับแบคฮยอนนะ" ชานยอลรู้สึกน้อยใจจนใบหน้าซีดๆตีนิ่งจนแบคฮยอนรู้สึกได้ "ได้โปรด.. อย่าพูดว่าเราต่างกัน ฉันรู้สึก..เจ็บที่นี้นะแบคฮยอน"
"ไม่ใช่ นายไม่รู้จักแม้กระทั่งความรู้สึก"
จนแล้วจนรอดแบคฮยอนก็ยังปากแข็งไม่ยอมรับ เขากลัว..ใช่แล้วเขากลัว กลัวจะเป็นไปไม่ได้ ทั้งๆที่หัวใจมันยอมไปกว่าครึ่งแล้วแท้ๆ
"ตลอดเวลาที่อยู่กับแบคฮยอน ฉันรู้สึกว่าทุกอย่างกำลังเปลี่ยนไป นายไม่สังเกตเหรอ.. ฉันเปลี่ยน จงอินเปลี่ยน พวกเรากำลังเปลี่ยน" ชานยอลยังคงจับมือแบคฮยอนทาบไว้ที่หัวใจ "ก่อนเจอนาย ตรงนี้...มันไม่เคยเต้นมาก่อนรู้มั้ย? แต่ดูตอนนี้สิ มันเต้นเร็วและแรงเพราะนายนะ"
ทำไมเรื่องนี้แบคฮยอนจะไม่รู้ เขาจดบันทึกทุกอย่างลงกระดาษไว้หมดตั้งแต่แรกที่มา ตั้งแต่เจอกับชานยอล จริงอย่างที่ชานยอลพูด..ทุกอย่างมันกำลังเปลี่ยน วอกกิ้งกำลังกลับมาเป็นมนุษย์แม้จะไม่ชัวร์มากก็ตาม แต่เท่าที่เห็นกับตาคือชัวร์ว่าวอกกิ้งเหล่านี้กำลังพัฒนาตัวเองกลับมามีชีวิตอีกครั้ง
แต่ความจริงตอนนี้คือ ความรักของมนุษย์กับวอกกิ้งมันเป็นไปไม่ได้!
"......"
"แบคฮยอน"
"....."
"อยากพูดคำนี้มานานแล้วนะ" ชานยอลก้มลงกระซิบที่ข้างหูของแบคฮยอน
“อย่า.. ได้โปรด” แบคฮยอนรู้ว่าชานยอลจะพูดอะไรออกมา แต่เขายังไม่พร้อมที่จะฟังคำนั้นจากปากชานยอล
"รักนะ..ชานยอลรักแบคฮยอนนะ"
ทิฐิที่ตั้งขึ้นมา กำแพงสูงที่พยายามปิดกลั้นหัวใจพังทลายลงมาอย่างรวดเร็ว น้ำตาใสที่อ่อรอบดวงตาหมวย บัดนี้กลับหยดไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย ความเครียดเรื่องต่างๆ ที่เขากำลังเจอมานานนับหลายปี เขาเหนื่อยมานานเกินกว่าจะเก็บทุกอย่างไหวแล้ว
แบคฮยอนไม่สนใจว่าชานยอลรู้สึกรักจริงหรือเปล่า เขาไม่เคยพูดหรืออธิบายความหมายของคำรักให้ชานยอลฟังเลยสักครั้ง
น้ำตาที่อ่อล้นตอนนี้มันไม่ใช่น้ำตาของความเสียใจ เป็นน้ำตาตื่นตัน เขาดีใจที่มีชานยอลอยู่ข้างๆตอนนี้ ชานยอลทำให้แบคฮยอนผ่อนคลาย ละลายความเครียดที่สะสมมานาน
ศึกครั้งนี้ แบคฮยอนแพ้ราบคาบ
"นั้นคือน้ำตาใช่ไหม?" ชานยอลปาดน้ำตาออกเบาๆ ก่อนจะก้มจูบที่หน้าผากมน "อย่าร้องไห้"
ร่างเล็กสูดน้ำมูกก่อนจะฉีกยิ้มอ่อนๆ พยักหน้าตอบรับ
"ไม่เป็นไรนะ" ชานยอลพยายามลูบหัวปลอบอย่างเก้ๆกังๆ เอาเข้าจริงๆชานยอลก็ยังต้องเรียนรู้อีกหลายเรื่องเหมือนกัน
"อือ ฉันร้องไห้เพราะดีใจ.." ร่างเล็กขยี้ตาและขำออกมา "ดีใจเพราะได้เจอกับนายนะ ชานยอล"
พูดจบก็เด้งตัวขึ้นไปจูบปากเบาๆร่างสูง
"ฉันก็รักนายนะ ชานยอล ฮะๆ"
ชานยอลดีใจ เขาดีใจที่ได้ยินประโยคนี้จากปากแบคฮยอน หัวใจเขาเต้นถี่หนักกว่าเดิม ชานยอลก้มเอาหน้าผากตัวเองแตะกับหน้าผากมนุษย์
แปะ..
"หื้อ?" เมื่อจู่ๆก็มีน้ำอะไรสักอย่างหยดลงตรงแก้มนวล แบคฮยอนจึงมองไปที่เบ้าหน้าร่างสูง "เห้ย! ชะ ชานยอล นายร้องไห้เหรอ!!" พอจะเห็นรางๆ แบคฮยอนก็ยกมือเช็ดน้ำตาให้
"..."
"เปล่า.."
มึงโกหกชัดๆ...
แบคฮยอนดึงชานยอลเข้ามากอดปลอบ เขาลูบหลังเบาๆราวกับกำลังปลอบเด็กน้อย ใบหน้าชานยอลซุกลงกับไหล่ลาด ชานยอลคิดว่าอยู่ในท่าแบบนี้มันพอดีลงล็อคและสบายตัวมาก
"ไอ้โย่งงี่เง่า งอแง"
"..."
“หึ”
ทั้งคู่มองหน้ากันแล้วก็เป็นแบคฮยอนที่ทำลายความเงียบออกมาก่อนโดยการขำเบาๆในลำคอ
แต่ก็ยังค้างอยู่ในท่านี้สักพัก จนอึดอัด
“ชานยอล ลุกได้แล้ว” ร่างบางพยายามลูบปลอบขวัญเพื่อให้ชานยอลดีขึ้นจะได้ลุกออกไปจากตัวเขาเสียที
มันหนักนะว้อย!
“....”
“อ๊ะ!”
กำลังจะดันอีกคนให้ลุกขึ้น
แต่ตรงส่วนหน้าท้องของเขากลับมีอะไรขยับดุดดันท้องเขาอยู่ อย่าบอกเชียวนะ...ว่ามึง
เกิดอารมณ์อีกแล้ว..
พระเจ้าสร้างมึงด้วยอะไรวะ
ปาร์ค ชานยอล!!
“ขอโทษนะ..” แน่นอนว่าไม่ใช่แบคฮยอนที่พูดออกมา
และแบคฮยอนก็พอจะรู้ว่าอีกฝ่ายขอโทษเรื่องอะไร
“...ฮ่าๆ”
“....”
“มาสิ ต้องให้สอนไหมเรื่องแบบนี้..”
“....”
ร่างบางลุกขึ้นแล้วผลักให้อีกฝ่ายล้มลงไปนอนกับเตียงแทน
ชานยอลนอนนิ่งไม่ขยับ
แม้ภาพในอดีตที่ฉายขึ้นมันบอกว่าตัวเขานั้นเคยผ่านเรื่องอย่างว่ามาแล้วแน่นอนและไม่ต้องสอนเขาก็สามารถทำเรื่องอย่างว่าได้แถมยังกล้าพูดออกมาว่าทำอย่างดีเยี่ยมแน่
แต่ที่ไม่ขยับนั้นเขาอยากเห็น..
อยากเห็นแบคฮยอนในมุมที่ตัวเองอยู่ต่ำกว่า
อยากเห็นการกระทำของแบคฮยอนทุกอย่าง
อยากจดจำการกระทำทุกอย่างของคนรัก
แบคฮยอนขึ้นคร่อมหน้าท้องชานยอลอย่างรวดเร็ว
นิ้วเรียวบางค่อยๆลูบไล้ใบหน้าคมของคนข้างล่าง
ต้องขอบคุณแสงพระจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา
ทำให้แบคฮยอนเห็นใบหน้าชานยอลได้อย่างชัดเจนแม้ตอนแรกๆแสงพระจันทร์จะไม่สว่างเท่ากับตอนนี้ก็เถอะ
“สรุปแล้ว..ต้องให้สอนใช่ไหม?” ร่างบางฉีกยิ้มอ่อนให้
“คงงั้น” ชานยอลยักไหล่อย่างเคยชิน “แบคฮยอน
สอนฉันสิ..”
“หึ”
แน่นอนว่าส่วนนั้นของชานยอลยังคงแข็งและชี้ตั้งมันดุนดัดอยู่ตรงก้นนิ่มของคุณหมอตัวน้อย
มือเรียวบางค่อยๆลูบไล้สัมผัสอย่างช้าๆ
แบคฮยอนอยากสัมผัสชานยอลแบบนี้มานานแล้วแต่กำแพงที่เขาตั้งในใจมันทำให้เขาไม่สามารถทำมันได้
ความสว่างเหมือนกับเปิดไฟทำให้แบคฮยอนมองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจน
เขาจ้องมองลงไปในดวงตาที่แต่ก่อนเป็นสีขุ่นขาว ตอนนี้กลับมีสีน้ำตาลเข้มเด่นขึ้นท่ามกลางสีขาวขุ่น
แก้มซีดๆที่แต่ก่อนมีแต่เส้นเลือดฝอยดำทั่วใบหน้าตอนนี้กลับทุกแทนที่ด้วยสีชมพูอ่อนมันฝาดทั่วแก้ม
ริมฝีปากที่ไร้สีมันแห้งกังและจางซีด บัดนี้กลับมีสีแดงไม่สิ..น่าจะเป็นสีชมพูเพราะความหนาวเย็นของอากาศและมีน้ำมีนวลขึ้น
จากใบหน้าไล่ต่ำมาที่ลำคอแกร่ง
เขาแกล้งกดนิ้วลงต้นคอเพื่อหาชีพจร..
และแน่นอนว่ามันเต้นและมันเต้นเร็วกว่าปกติคงเพราะตื่นเต้นเกินไปสินะ แบคฮยอนขำในลำคอก่อนจะไล้นิ้วลงมาที่ไหล่และหน้าอกกว้างแน่นอนว่ามีแผลเป็นเต็มไปหมด
หนึ่งในบาดแผลนั้นก็เป็นตอนที่เจอกันครั้งแรก
ตอนที่เขาปามีดตอนนั้นเลงหัวแล้วนะแต่กลับโดนที่ไหล่
มันเป็นแผลเป็นที่มีเนื้อนูนออกมาและแผลมันคงจะสมานตัวเองได้อย่างน่าเหลือเชื่อ
ตามอกกว้างมีร่องรอยขีดข่วนไปทั่ว
เรียกง่ายๆว่าแทบจะหาส่วนไหนที่ไม่เป็นรอยไม่ได้เลย มีบาดแผลจากการถูกยิง
ถูกมีดแทงแต่มันก็ไม่สะกิดใจเท่ากับรอยแผงที่เกิดจากเขา
แผลเป็นที่ไหล่..
ร่างบางก้มจูบบาดแผลซ้ำๆ
เป็นการขอโทษโดยไม่พูดสื่อออกมา เขารู้สึกผิด
“หื้ม..เป็นอะไร” ชานยอลสามารถรู้สึกถึงความผิดปกติของอีกคนได้ก็เอ่ยถามออกมา
แต่ร่างเล็กก็ทำได้เพียงส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่เป็นไรหรอกนะ มันไม่เจ็บ..”
ชานยอลเก่งที่สามารถรู้ได้ว่าแบคฮยอนคิดอะไรอยู่
“ที่ไม่รู้สึกเจ็บ มันก็ดีแล้ว..”
“แต่ฉันอยากมีความรู้สึก” ชานยอลพูดเอ่ยสวนขึ้นมา
“เพราะฉันจะได้รักนาย
อย่างตอนนี้ไง”
“โหะ.. เน่าหวะ”
“อะไรคือเน่า เนื้อฉันมีกลิ่นเน่างั้นเหรอ?”
ไม่รู้ว่ามึงโง่หรือโคตรโง่กันแน่.. ทีไอ้เรื่องไม่เป็นเรื่องเสือกฉลาด
แต่เรื่องง่ายๆกลับโง่เง่า
“เปล่า ช่างมันเถอะ”
เขาเคาะหน้าผากชานยอลเบาๆ
เผื่อสมองจะได้ฉลาดเรื่องง่ายๆขึ้นบ้าง เสร็จแล้วก็หอมแก้มไปทีเพราะความโง่ซื่อๆแสนน่ารัก
ร่างบางลุกขึ้นไปที่โต๊ะทำงานก่อนจะมองหาสิ่งของบางอย่าง
“หาอะไร”
“ของใช้จำเป็น อ่า..อยู่ไหนกันนะ
ทีไม่ต้องการก็เห็นเกะกะลูกตาเหลือเกิน แต่พอจะใช้ปุ๊บก็ดันหาไม่เจอ เซง”
ร่างเล็กบ่นพึมพำอยู่คนเดียวและก็ยังหาของไม่เจอจนหลายนาทีผ่านไป
“ต้องให้ช่วยหาไหม?”
“ไม่ต้องหรอก นายน่ะ..ทำหน้าที่รอและนอนอยู่เฉยๆก็พอ โอ๊ะ! เจอแล้ว!”
“หื้ม”
ชานยอลไม่สามารถมองเห็นได้ว่าสิ่งที่แบคฮยอนหาอยู่นั้นคืออะไร
เพราะแบคฮยอนยืนหันหลังให้อยู่ ร่างสูงเด้งตัวขึ้นมือเพื่อมองสิ่งที่อยู่ในมือแบคฮยอน
แต่สุดท้ายก็มองไม่เห็นอยู่ดี
“นอนลงไป..แล้วก็หลับตาด้วย”
“....” ชานยอลทำตามคำสั่งอย่างว่าง่ายแต่ไม่ยอมหลับตา
เพราะยังมีเรื่องคาใจอยู่
“แน๊ะ!
บอกให้หลับตาไง
เดี๋ยวกูก็เอานิ้วจิ้มตาซะหรอก จะหลับตาดีๆหรือจะหลับด้วยน้ำตา” โดนขู่มาขนาดนี้ก็คงต้องยอม ชานยอลหลับตาลง
พอเห็นอีกคนหลับตาแล้ว
แบคฮอนก็ก้มลงไปดูเพื่อความแน่ใจ
เขาโบกมือไหวๆที่หน้าชานยอลอีกครั้งเพื่อเช็คว่าหลับจริงหรือไม่
แต่พอแน่ใจแล้วว่าหลับตาจริง
ร่างเล็กก็ถอดบ๊อกเซอร์ลงกองกับพื้น
และก็รีบปีนขึ้นเตียงมุดใต้พื้นห่มด้วยความอาย
บอกตามตรง
ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำมา เขาอายนะไม่ใช่ไม่อาย
หน้าของแบคฮยอนยังไม่ด้านอะไรขนาดนั้น..
แต่ที่ทำเพราะอยากทำ พูดได้เลยว่าต่อให้เป็นคนอื่นยังไงก็มีความอยากกันมั้งแหละ
โดยเฉพาะเมื่ออยู่กับคนที่รักจริงไหม
แน่นอนว่าสิ่งต่อไปที่กำลังจะเกิดขึ้นนั้น
แบคฮยอนรู้ไม่ใช่ไม่รู้เขาถึงไปหาสิ่งขอจำเป็นไง..
มันคือ
‘ถุงยางอนามัย’
นั้นเอง
ไม่ต้องสงสัยว่าทำไมแบคฮยอนถึงมีได้
นั้นก็เพราะเขาใช้มันรัดแขนเวลาฉีดยาเข้าตัวนั้นเอง
แต่อีกทั้งยังใช้เก็บเซรุ่มและเนื้อเยื้อด้วย เพราะถุงยางมันป้องกันลมได้ดีทีเดียว
ถือว่าแก้ต่างได้ไม่เสียหาย
อย่างน้อยก็ป้องกันไว้ก่อนก็ดี
เสี่ยงไปคนที่จะแย่คือตัวเขาเอง ไม่ใช่ชานยอล
แน่นอนการกระทำทุกอย่างต้องมีการวางแผนและรอบคอบเสมอถ้าไม่อยากเสียใจภายหลัง
แต่ว่าเมื่อก้าวเท้าล้ำเส้นกลางมาแล้วยังไงอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด
แบคฮยอนเป็นคนยินยอมเองทั้งนั้น
ร่างเล็กคลานขึ้นมาเทียบเท่าข้างกายชานยอลล้มนอนหันตะแคงเข้าหากัน
ทั้งสองจ้องมองกันอย่างมีความหมาย ชานยอลเองก็พอจะเดาออก
เขาคว้ามือเรียวมาจับและบีบแน่น
“ไม่ต้องห่วงนะ ต่อจากนี้ไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ฉันจะอยู่ข้างนายนะแบคฮยอน”
พูดจบก็จูบลงที่หน้าผากมน
“แหง๋ดิ..
มึงได้กูแล้วห้ามทิ้ง จำใส่สมองมึงด้วย” แบคฮยอนดีดลงที่หน้าผากชานยอลเบาๆ
ก่อนจะยิ้มกับตัวเอง
แน่นอนไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ทั้งคู่จะอยู่ข้างกันและพร้อมที่จะสู้เพื่อความถูกต้องในอนาคตข้างหน้านี้..
“ขอบคุณนะ ชานยอล” ริมฝีปากบางทำเพียงแค่แตะลงเบาๆกับส่วนเดียวกันของชานยอล
ไม่มีการรุกล้ำไม่มีการแทรกลิ้นมีเพียงถุงยางป้องกันมันก็เกินพอแล้ว
และชานยอลเองก็ไม่อยากเสี่ยงเช่นกัน
ร่างเล็กลุกขึ้นนั่ง
เขาหยิบซองสีชมพูเวาวับมาแกะออก เพียงแค่นั้นสิ่งที่คาใจชานยอลมานานก็กระจ่างแจ้ง
แกะเสร็จก็ค่อยๆสวมมันลงตรงที่แข็งขือที่ไม่มีท่าทีจะอ่อนลงแม้แต่นิด
“กรรซ์” ชานยอลส่งเสียงคร่างยามที่โดนแตะต้องส่วนนั้นของตนเอง
มันเย็นๆและเปียกๆ แปลกๆแต่ก็ต้องทน
“ฉันรู้ว่านายไม่ชอบ แต่นายต้องยอม”
พอเห็นสีหน้าเหยเกแบคฮยอนก็พอจะเดาออก
“....”
“เอาหละ กลิ่นสตอเบอร์รี่ซะด้วยสิ หึ” หลังจากที่สวมใส่เครื่องป้องกันให้เรียบร้อย
แบคฮยอนก็ปีนขึ้นมานั่งบนตัวชานยอลอีกครั้ง “พร้อม....ละ....นะ”
แต่พอเห็นว่าแบคอยอนกำลังตัวสั่นและยิ่งตอนที่ใส่ถุงยางให้ก็เหมือนใส่ไม่เป็น
มันเก้งๆกังๆและมือสั่น
“เดี๋ยวก่อน นายเคยทำงั้นเหรอ”
“มะ ไม่เคย”
“นายจะหยุดก็ได้นะ”
“มะ ไม่เป็นไร เราจะทำกันต่อ”
นี้เป็นครั้งแรกของเขาแน่นอน
แบคฮยอนเคยคบกับผู้ชายด้วยกันมาก่อนดังนั้นเรื่องอย่างว่า แบคฮยอนได้ศึกษามาบ้างแค่ไม่เคยได้ทำจริงเท่านั้นเอง
บางทีอาจจะไม่เจ็บอย่างที่คิดก็ได้..
ตามที่ได้อ่านและศึกษามา เขาบอกว่าอยู่ข้างบนจะเจ็บน้อยกว่าอยู่ข้างล่าง
“งั้นเปลี่ยนที่กัน”
“ไม่เอา”
“ไหวนะ”
“อื้อ ไหวดิ มาขนาดนี้แล้ว เอาหล่ะ.. จะเริ่มแล้วนะ”
“...”
ชานยอลไม่ได้พูดอะไรต่อแต่เขาช่วยประครองร่างเล็กเพื่อให้แบคฮยอนไม่ต้องออกแรงเกร็งตัวมากนัก
ตามที่ได้อ่านมา
อย่างแรกคือการทำให้ร่างกายคุ้นชินก่อน
ดังนั้นเขาจึงเลียนิ้วมือตัวเองสามนิ้วให้ชุ่มน้ำลาย
จากนั้นก็นำนิ้วที่เปียกนวดคลึงช่องทางหลังตัวเอง
“อึก!” กระตุกเกร็งตัวทันทีเมื่อนิ้วแรกสอดใส่เขาไป
“แบคฮยอน!” แบคฮยอนส่ายหน้าเชิงว่าไม่เป็นไร
เขาเม้มปากพร้อมกับพยายามคลายตัวลงเพื่อที่จะได้สอดใส่นิ้วที่สองได้
แต่มันยากอยู่เหมือนกันเมื่อช่องทางไม่เคยมีสิ่งแปลกปลอมรุกล้ำมาก่อน
จุก
นี้ไม่ใช่เรื่องตลกเลย
ทั้งอึดอัดทั้งจุก ตอนแรกก็คิดว่าจะทนได้แต่พอเจอเข้าจังๆอาการจุกเข้าหน่อยแบคฮยอนก็แทบจะหมดแรงหยุดการกระทำเสียดื้อๆซะงั้น
“เปลี่ยนใจตอนนี้ทันปะ”
แบคฮยอนหน้างอทิ้งตัวลงนอนราบไปกับอกกว้างอย่างงอแง มันไม่ไหวจริงๆสินะ
“หึ”
ชานยอลยักไหล่ก่อนจะจับก้นนิ่มให้แอ่นขึ้นแล้วใช้มือข้างที่ว่างแทรกนิ้วชี้เข้าไปในช่องทางหลัง
โชคดีที่มีน้ำลายของแบคฮยอนหลงเหลืออยู่ทำให้ข้างในยังลื่นๆอยู่
“โอะ! อ๊ะ” ถึงกับสะดุ้งเมื่อไม่ได้ตั้งตัวมาก่อน
นิ้วยาวค่อยๆชักเข้าชักออกช้าๆจนแบคฮยอนชินและเริ่มผ่อนคลาย
“....”
ความคับแน่นลดลงชานยอลก็สอดใส่นิ้วที่สองลงไป
“อึก! มะ มันจุกนะ!!” ถึงจะตวาดออกมา แต่ก็ยังแอ่นก้นรับนิ้วชานยอล “ชะ
ช้าหน่อย”
“....” ไม่นานนักนิ้วที่สามก็ตามเข้ามา
แต่คราวนี้ไม่มีเสียงโวยสักแอะ
ดูเหมือนแบคฮยอนจะเริ่มชินแล้ว
ก็ดี..จะได้ไม่เจ็บมาก
ชานยอลชักนิ้วทั้งสามเข้าออกจนข้างในเริ่มหายแน่นแล้ว
เขาเห็นดวงตาที่ฉ่ำและใบหน้าหวานที่ยั่วยวนนี้ยังไม่รวมกลิ่นหอมก็แทบดีแตก อยากแทรกให้ตายกันไปข้าง
ในขณะที่ทั้งคู่กำลังบรรเพลงบทเพลงรักไปนั้น
ความอยากและความอดกลั้นที่สังสมมานานทำให้ทั้งคู่ลืมเรื่องความสะอาดไปในที่สุด
ชานยอลตะหวัดมือเกี่ยวคอคนข้างบนให้โน้มลงมารับจูบในขณะที่มือยังไม่หยุดเล่นกับช่องทางข้างหลัง
เขาจูบทั่วใบหน้าหมวยๆของคุณหมอ ซอกคอและหัวนมที่ชูชัน
“ฮื้ออออ มากไปแล้ววว”
แบคฮยอนแยกเขี้ยวใส่
“....” ชานยอลฉีกยิ้ม
เขาคิดมานานแล้วว่าแบคฮยอนตอนโวยวายน่ารัก
จริงๆแล้วไม่ว่าจะตอนไหนๆก็น่ารักตลอดนั้นแหละ
“อ๊ะ! พอได้แล้ว” แบคฮยอนเอี่ยวมือไปดึงมือหนาที่ดูเหมือนจะทำหน้าที่ได้ดีซะเหลือเกิน
“ฉันจะใส่..” เสียงหวานเอ่ยออกมาเบาๆ
แต่ก็พอที่ชานยอลจะได้ยิน
ร่างเล็กจัดท่าทางดีๆ
ก่อนจะเขย่งตัวด้วยเข่าเขาก้มลงมองระหว่างขาแล้วใช้มือจับแก่นกายที่แข็งขื่อ
ก่อนจะถอยตัวให้ลงไปนั่งทับสิ่งนั้นอย่างช้าๆ
เอาวะ..
หวังว่าจะไม่เจ็บมากนะ
แบคฮยอนทำใจด้วยการถูปลายหยักเข้ากับร่องก้นของเขา
แล้วค่อยเริ่มจริงๆเสียที
“โอ้ย!!”
“แบคฮยอน!!”
“มันเจ็บนะ!! มึงจะดันเข้ามาทำไมวะ ปล่อยให้กูทำเองดิ
ฮื้ออออออ”
แบคฮยอนแค่จับปลายหัวมาจ่อปากทาง
ยังไม่ทันจะได้นั่งทับ ชานยอลก็แอ่นตัวดันใส่ซะเต็มที จนแบคฮยอนกระเด้งตัวหลบแทบไม่ทัน
เขาทุบลงที่ไหล่กว้างด้วยความตกใจจนน้ำตาไหล
“ขอโทษๆ”
“ฮื้ออ แค่เฉี่ยวๆเองนะ รู้สึกเจ็บแล้วอะ”
“หยุดไหม”
“ฮึ ขะ ขอลองใหม่อีกครั้งละกัน
ห้ามขยับตัวนะโอเคไหม เดี๋ยวจะทำเอง” ชานยอลพยักหน้ารับคำ
มือหนาประครองเอวนิ่มของแบคฮยอน ตอนที่กำลังจะนั่งลงทับส่วนนั้นของเขา
“....”
“อ๊ะ!! ฮื้ออออ เจ็บบบบ” แค่ส่วนหัวดันเข้ามา
ก็เจ็บเหมือนจะฉีก “พอ
ไม่ทำแล้ว มันเจ็บ”
“งั้นเปลี่ยนที่กัน” ไม่รอคำตอบ
ชานยอลก็พลิกกายมานั่งแล้วให้แบคฮยอนลงไปนอนแทน เขาจับขาอีกคนให้พาดเอวก่อนจะขยับตัวแทรกระหว่างขา
“ช้าๆนะ”
“อื้ม เจ็บก็บอกนะ” ชานยอลกำลังจะจับส่วนนั้นให้ไปจ่อกับปากทาง
แต่เสียงหวานก็ขัดขึ้นมา
“ดะ เดี๋ยวๆทำใจแปปดิ”
“แบคฮยอน..”
“....”
“อย่าเกร็งนะ” ร่างเล็กเม้มปากแน่นหลับตาปี๋
เขาผ่อนลมหายใจแล้วพยักหน้าว่าพร้อมแล้ว
ร่างสูงจับแก่นกายจ่อเขามองไม่เห็นช่องทางเลยดันข้อพับจนชิดอกแบคฮยอน
พอเห็นทางก็กดส่วนหัวลงไปช้าๆ
“โอ้ย!! เจ็บ!!”
“ชู่วววววว”
“พักก่อ- อึก!!” ชานยอลไม่ฟังเสียงร้อง
เขาดันกายเข้าไปเรื่อยๆจนรู้สึกว่าอีกคนนั้นเกร็งเกินไป
“ชู่ววว รักนะ” เห็นอีกคนร้องไห้สีหน้าไม่ดีตัวสั่น
เขาเองก็ปลอบไม่เก่งเลยได้แต่พูดคำนี้ออกมา ก้มลงไปจูบหน้าผากมนที่เปียกชื้นเหงื่อให้กำลังใจ
“....” มันได้ผล
แบคฮยอนเริ่มคลายความเกร็งลงบ้างแต่มันก็ยังแน่นอยู่ดี
“ชานยอลรักแบคฮยอนนะ”
ตบท้ายด้วยการใช้จมูกเกลี่ยกับแก้มที่แดงจัด
“ไอ้ห่าเอ้ย ตำราหน้าไหนมันบอกว่าไม่เจ็บวะ
ส้นตีนจริงๆ อื้อออ”
แบคฮยอนด่าไม่หยุด มันเจ็บมากจริงๆ จนต้องด่าระบายออกมา
“....”
“ถ้ารักกู ก็ห้ามทิ้งกูนะ”
เสียงหวานเอ่ยเบาๆอย่างเขินอาย
“ครับ”
ชานยอลขยับสะโพกช้าๆ
ให้อีกคนเริ่มชิน
และทุกครั้งที่ดันเข้าไปจนสุด
แบคฮยอนก็จะร้องครางเสียงหวานออกมา
ทำให้ชานยอลอยากกระแทกเข้าไปให้แรงๆจะได้ยินเสียงหวานกรีดร้องออกมา..
แต่เขาไม่กล้าทำ
“อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ ชาน- อึก”
“....” ชานยอลไม่ได้สอยถี่รัว
เขาขยับเอวสอดใส่ช้าๆแต่พอจะสุดโคนเขาจะกระแทกลงไป เน้นย้ำให้ชัดเจน
และแบคฮยอนเองก็ไม่ได้ร้องว่าเจ็บอีกหลังจากนั้น
แบคฮยอนเสร็จไปแล้ว
เขาก็ยังไม่หยุดทำเพราะยังไม่เสร็จ ชานยอลจงใจค่อยๆทำไปเรื่อยๆจึงทำให้ทำได้นาน
แต่ทุกการกระทำมักจะเน้นตอนจบให้แรงแล้วค่อยถอนออกเบาๆ เป็นการไม่ให้เสร็จเร็ว
“อ๊ะ แฮ่ก” ร่างบางนอนหอบหลังจากเสร็จแล้ว
เขาไม่มีแรงแล้วจริงๆ ช่องทางหลังมันระบมไปหมด “เลิกลีลาสักทีชานยอล
เหนื่อยแล้วนะ”
“....”
ร่างสูงเห็นอีกคนงอแงก็พอจะเข้าใจ
จึงดึงอีกคนให้ลุกมานั่งเกยกันทั้งๆที่ส่วนนั้นยังคาอยู่ แบคฮยอนที่หมดแรงแล้วก็ฝืนตัวมานั่งอย่างง่ายดาย
“อะไร อื้อ ไม่เอ- อ๊ะ อ๊าา” ยังไม่ทันจะหายสงสัยชานยอลก็ส่วนกายกระแทกมา
คราวนี้ทั้งกระแทกแรงและเร็วจนแบคฮยอนต้องกอดคอซุกหน้าทำไหล่กว้าง
ปล่อยให้ทำโดยที่ไม่มีแรงขัดขืน
“กรรรรซ์” ท่านี้ทำให้ชานยอลเสียวจนจะเสร็จให้รู้แล้วรู้รอด
เขากระแทกแล้วกระแทกอีก
“อ๊ะ อ๊า อ๊ะ บะ เบา”
“อ่า แบคฮยอนน” ครางชื่ออีกคนไป กลิ่นหอมหวานที่ยั่วยวนมานานทำให้ชานยอลสติขาด
เขาเลียที่ซอกคอแบคฮยอน แล้วเม้มปากลงกับเนื้อนิ่ม
เห็นท่าไม่ดีแบคฮยอนก็พยายามดันตัวออก
“อย่ากัดเชียวนะ อ๊ะ โอ้ย!” ไม่ขาดคำ
ชานยอลกัดเข้าที่ไหล่ลาด จนเลือดไหลออกมา
“อ่า กรรรรซ์”
ชานยอลเลียบริเวณปากแผลก่อนจะกัดลงที่ใหม่ไม่ห่างจากแผลแรก
แผลที่สองก็เลือดไหลไม่ต่างกัน
“อ๊ะ โอ้ยย มันเจ็บนะ! หยุด!”
แบคฮยอนพยายามดันตัวชานยอลให้ออกห่างแต่ดูเหมือนอีกคนจะไม่หยุดเพียงเท่านี้
ชานยอลพลิกร่างของแบคฮยอนให้นอนคว่ำจนหน้าสิงลงไปกับเนื้อเตียง
การมีอะไรกันครั้งนี้ทั้งคู่ก็ป้องกันมันด้วยถุงยางสภาพดี
แต่การที่โดนกัดมันเหนือความคาดหมายไปแล้ว
“ชาน- โอ้ย!!” ไม่ทันไรก็โดนกัดเข้าที่หลังบริเวณเกือบๆหัวไหล่
แบคฮยอนรู้สึกถึงความแสบ มั่นใจว่าเลือดไหลแน่นอน “หยุดนะ!!” ทั้งๆที่ไม่มีแรงอยู่เป็นทุน
ก็ไม่สามารถหนีได้ ทำได้เพียงเอาหน้าซุกกับเนื้อเตียงจิกมือระบายความเจ็บปวดจากบาดแผล
“กรรรซ แบคฮยอน” ชานยอลยังทนหน้ามือตามัวเมากลิ่นหอมยั่วยวนอยู่นั้น
เขาทั้งกระแทกทั้งกัดไม่หยุดจนเสร็จความใคร่
กว่าจะรู้สึกตัวคือสภาพหลังของแบคฮยอนชุ่มไปด้วยเลือด
แถมร่างเล็กยังสั่นและร้องไห้ออกมาแต่ไม่ได้สะอื้นอะไรมากขนาดนั้น คงร้องไห้เพราะเจ็บแผลมากกว่า
“แบคฮยอน!!”
“อึก!”
ชานยอลจัดการดึงส่วนนั้นออกจนแบคฮยอนสะดุ้งจนขาสั่น
เขาถอดถุงยางโยนทิ้งถุงดำและใช้ทิชชู่เช็ดคราบน้ำรักออก
ตอนนี้สภาพคุณหมอคือนอนอ่อนแรงและขดตัวเป็นก้อนเพราะความหนาว
เขาหยิบเสื้อตัวเองมาซับเลือดออกให้
“ขอโทษนะ ขอโทษนะแบคฮยอน” เช็ดเลือดไปก็รู้สึกผิดไป
อยากจะตบหน้าตัวเองที่ทำให้แบคฮยอนมีสภาพแบบนี้
ร่างเล็กปรือตามอง
พอเห็นชานยอลทำสีหน้าเศร้าอีกทั้งยังท่าทางลุกลี้ลุกลนทำให้เขาโกธรไม่ลงเลยสักนิด
เขาฉีกยิ้มอ่อนๆให้พร้อมกับลูบหน้าที่คิ้วขมวดจนแทบจะติดกัน
“ไม่เป็นไร ใจเย็นๆชานยอล”
“ขอโทษนะแบคฮยอน” ชานยอลก้มลงไปจูบที่หน้าผากอีกครั้ง
“นายคงเหนื่อย
นอนเถอะ”
ร่างเล็กพยักหน้าเพียงแค่นั้นก่อนจะจมดิ่งสู่ความฝันด้วยความเหนื่อยอ่อน
ชานยอลลุกไปหยิบขวดน้ำเกลือที่เห็นแบคฮยอนชอบใช้เช็ดแผลให้จงอิน
พร้อมกันกล่องอุปกรณ์ของแบคฮยอนมาวางไว้ข้างเตียง เขาเปิดกล่องแล้วมองหาสำลีเพื่อที่จะทำความสะอาดแผลให้
แน่นอน
ชานยอลทำได้เพียงแค่ล้างแผลกับเช็ดเลือดให้ นอกเหนือจากนั้นชานยอลทำไม่เป็น
หลังจากจัดการเสร็จก็หยิบเสื้อผ้าชุดใหม่มาสวมให้ รวมทั้งตัวเขาด้วยที่หาเพียงแค่กางเกงขายาวมาใส่
ก่อนจะมุดตัวไปนอนกอดคุณหมอเพื่อให้ความอบอุ่น..
“ขอโทษนะ” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาแผ่วเบา
กำชับกอดให้แน่นแต่ไม่ถึงกับให้คนในอ้อมกอดอึดอัด จูบลงขมับก่อนจะหลับตามไป
TBC.
เจอกันตอน25คะ ^_^